Gwara łowiecka – tradycja piastowana od wieków

Słownik myśliwych zaczął funkcjonować, gdy polowania było codziennym obowiązkiem związanym z pozyskaniem pożywienia. Jest równie stary co samo łowiectwo. Geneza jego powstania wywodziła się prawdopodobnie ze zwykłej potrzeby porozumienia i szybkiego określenia działań, obiektów bądź rodzaju zwierzyny.

Jak w każdym wąskim, hermetycznym środowisku wykształcił się język, który zrozumiały był wyłącznie dla członków grupy. Prawdopodobnie używano go również w celu zatajenia sekretów łowieckiego rzemiosła. Ich znajomość przysługiwała wyłącznie osobom, które żyły z tego fachu. Obecnie stanowi on dobro kulturowe narodu polskiego, na równi z arcydziełami sztuki i literatury.

Szkoda było tracić czas na barwne opisywane niektórych rzeczy, takich jak „trzeszcze”, czyli inaczej oczu królika. W języku łowieckim znajdziemy słowa, które określają praktycznie każdą część ciała wszystkich, leśnych gatunków zwierząt. Użyteczność niektórych zwrotów maleje, wraz ze zmianami jakie następują w leśnej faunie, ale jednocześnie, język łowiecki cały czas się rozwija i uzupełniany jest o nowe zwroty.

Znajomość języka łowieckiego i jego meandrów jest wysoce szanowana wśród myśliwych. Jego znajomość to obowiązek każdej osoby, która wstępuje do świata łowców. Wskazane nawet jest używanie go w ich towarzystwie i podtrzymywanie wielowiekowej, pięknej tradycji łowieckiej. Często spotyka się również symboliczne kary w niektórych kołach łowieckich, które piętnować mają ustępstwa od używana profesjonalnej nomenklatury.

Przykłady gwary łowieckiej

Testy łowieckie na selekcjonera, obejmują znajomość gwary łowieckiej, niezbędnej w pracy myśliwego. Poniżej przedstawiamy przykładowe zwroty:

  • A

ambona – stanowisko strzeleckie;

anons – psi sygnał który oznajmia znalezienie zwierzyny;

antabka – uchwyt do mocowania paska broni;

  • B

basista – jeleń byk o grubym głosie, wyróżnia się na rykowisku;

bekowisko – miejsce okresu godów u danieli;

berło – drążek na którym siada ptak łowiecki;

  • C

cieki- nogi np. kuropatwy;

- czarna stopa – teren bez pokrywy śniegowej;

- czemchanie – oczyszczanie poroża;

  • D

daszek – paśnik dla kuropatw i bażantów;
dławienie - duszenie zwierzyny przez drapieżniki;
dojść postrzałka – poszukiwanie rannego zwierzęcia;

  • E

ekspres – dwulufowa broń myśliwska;

elaboracja – samorobna amunicja śrutowa;
eżektor – wyrzutnik łusek, broń myśliwska

  • F

fajki – kły które wyrastają z górnej szczęki dzika

farba – krew zwierzyny

farbować – krew pozostawiana na tropie zwierzyny

  • G

gra - szczekanie psów gończych ścigających zwierzynę

grabarz – pies zakopujący upolowaną zwierzynę

 

Sygnalistka łowiecka – nieodłączny element każdego polowania

Czas powstania podstawowych sygnałów łowieckich datuje się na czasy prehistoryczne. Porozumiewanie się w trakcie polowania, jest i było kluczowym elementem skutecznego łowu. Znane wszystkim, umówiony sygnały były receptą na udane łowy na dużego zwierza. Szczególnie, że nasi protoplaści nie dysponowali dzisiejszą, nowoczesną bronią a jedynie najprostszymi, naostrzonymi narzędziami.

Najstarszy instrument łowiecki jaki znaleziono był kościany. Wydawał najprostszy, piskliwy dźwięk, który mógł być sygnałem do skoordynowanego ataku. Kolejne znalezione instrumenty zostały stworzone z rogów zwierząt. Dlatego też, dzisiejsze metalowe instrumenty łowieckiego nazywane są rogami.

Dzisiejsza sygnalistyka pełni nie tylko rolę komunikacyjną, ale również obrzędową i artystyczną. Upstrzone są nimi wszystkie obrzędy i święta łowieckie.

Sygnalistyka łowiecka rozwija się wraz ze zmianą rodzaju, sposobów polowania i ilości myśliwych w nim uczestniczących. Myśliwi stale dodają sygnały, które pomagają w komunikacji między łowcami.

Przykładowe sygnały łowieckie – niezbędna wiedza myśliwego

Ich znajomość jest podstawową wiedzą, która obowiązuje na testach łowieckich. Poniżej przedstawiamy listę najpopularniejszych sygnałów łowieckich.

  • Jeleń na rozkładzie – obowiązuje w okresie ochronnym tego gatunku. Obowiązuje również w przypadku pozostałych gatunków zwierzyny łownej. Łoś jest jednym z gatunków, który obejmuje całoroczny okres ochronny i nie może być celem polowania.
  • Pióro na rozkładzie – dotyczy wszystkich gatunków ptaków, oprócz bażanta. Okres ochronny tego gatunku jest sygnalizowany innym sygnałem łowieckim.
  • Król polowania – tym sygnałem honoruje się myśliwego, który zostaje ogłoszony królem polowania.
  • „Darz bór” – sygnał uroczysty, pełni rolę hymnu myśliwskiego
  • „Caprzyk” – ten sygnał wzywa na spoczynek, używany w przypadku kilkudniowego polowania.
  • „Naganka naprzód!” – oznacza rozpoczęcie pędzenia. Jeden z nielicznych sygnałów regulowany aktualnymi przepisami łowieckimi.